Հերթական գեղեցիկ, հետաքրքիր և միևնույն ժամանակ բարդ ուսումնական տարի էր։ Տարին սկսվեց նոր սպասումներով, ծրագրերով ու գաղափարներով։ Սեբաստացիական առօրյան, ինչպես միշտ, հագեցած էր ճամփորդություններով, նախագծերով, ընթերցումներով, քննարկումներով, ստեղծագործական աշխատանքներով և ամենակարևորը՝ սովորելու ու սովորեցնելու անընդհատ ընթացքով։
Այս տարվա ընթացքում միասին բացահայտեցինք նոր վայրեր, նոր գրքեր, նոր թեմաներ և, ինչու չէ, նաև ինքներս մեզ։ Եղան օրեր, երբ դասարանը տեղափոխվեց բակ, թանգարան, փողոց , որովհետև սեբաստացի կրթությունը վաղուց արդեն միայն դասասենյակով չի սահմանափակվում։ Ամեն հանդիպում, ամեն նախագիծ, ամեն ճամփորդություն իր հետ բերում էր նոր փորձ և նոր պատմություն։
Տարին նաև սովորեցրեց ավելի համբերատար լինել, ավելի ուշադիր լսել, ավելի շատ վստահել։ Սովորեցինք միասին հաղթահարել դժվարությունները, գնահատել փոքր հաջողությունները և ուրախանալ միմյանց առաջընթացով։
Ավարտվել է ուսումնական տարին, բայց սեբաստացիական կյանքը չի ավարտվում․ այն պարզապես շարունակվում է նոր ճամփորդություններով, նոր հանդիպումներով և նոր բացահայտումներով։ Ամառն էլ, վստահ եմ, կլինի սովորելու, կարդալու, ճամփորդելու և կյանքը նորովի ճանաչելու հերթական հնարավորություն։
Քանի որ սեբաստացի լինել նշանակում է արարել, սիրել, ստեղծագործել, անընդհատ փնտրել ու բացահայտել, սովորել մարդկանցից, բնությունից։ Դա նշանակում է չվախենալ նորից, վստահել սեփական մտքին, հարգել դիմացինի կարծիքը և պատասխանատվությամբ վերաբերվել քո ընտրած ճանապարհին։
Այս ուսումնական տարին ևս մեկ անգամ համոզեց ինձ, որ կրթությունը հարաբերություն է, երկխոսություն, համատեղ ճանապարհ։ Ճանապարհ, որի ընթացքում սովորողն ու դասավանդողը միասին են սովորում ու զարգանում։ Եվ, եթե տարվա ավարտին ունենք ավելի ինքնուրույն մտածող, ավելի կարդացող, ավելի հետաքրքրասեր ու նախաձեռնող սովորողներ, ապա կարող ենք ասել, որ տարին ապարդյուն չի անցել։
Թերևս կրթահամալիրում անցկացրած 7 տարիներից սա ամենապատասխանատու, բայց միևնույն ժամանակ ամենահիշվող տարին էր։ Տարի, որի ընթացքում ամեն օր զգացվում էր աշխատանքի ծանրությունը, պատասխանատվության լիարժեք գիտակցումը, բայց նաև՝ աշխատանքի իրական իմաստն ու արժեքը։ Սա այն շրջանն էր, երբ յուրաքանչյուր քայլ պահանջում էր ավելի մեծ ուշադրություն, համբերություն և նվիրում, բայց հենց այդ նույն ճանապարհն էլ բերեց ամենաշատ բավարարվածությունն ու ներքին հանգստությունը։
Եվ հիմա, երբ հետ եմ նայում անցած ճանապարհին, հասկանում եմ, որ հենց այս տարին էր, որ ամենից շատ ձևավորեց, փորձեց և միևնույն ժամանակ թողեց ամենախորը հետքը։ Սա այն տարին էր, որը դժվար է մոռանալ, որովհետև այն ոչ միայն աշխատանքի, այլ նաև անձնական աճի ու վերաիմաստավորման տարի էր։
Անի Ենգոյան 